دو روی سکه زندگی در شرایط خاص
«در شرایط جنگی و پس از آن نه تنها جسم برخی افراد بلکه روان نیز آسیب می بیند. هر چند اشخاصی از چنین مقاطعی عبور می کنند ولی در همه موارد چنین نیست و قسمی از مردم با چالش و حتی بحران که بر جوانب زندگی شان موثر واقع شده به حیات خود برمی گردند.»
فرارو- وحید محمود قره باغ؛ غالب انسان ها بارها در زندگی خود شرایط سخت و طاقت فرسا را تجربه کرده اند و برخی از مردم ایران نیز اخیرا همین مهم را لمس می کنند. از سویی و هرچند ممکن است برخی موضوعات هیچ توفیری به حال افرادی نکند ولی شاید مرور نکاتی برای اشخاصی مفید باشد و تا حدودی از بروز بحران روحی در فرد، خانواده و اجتماع پیشگیری کند. بی تردید در شرایط جنگی و پس از آن نه تنها جسم برخی افراد بلکه روان نیز آسیب می بیند. هر چند اشخاصی از چنین مقاطعی عبور می کنند ولی در همه موارد چنین نیست و قسمی از مردم با چالش و حتی بحران که بر جوانب زندگی شان موثر واقع شده به حیات خود برمی گردند. ترس، احساس غم و ناامیدی، گوشه گیری، کابوس ها و البته تکرار وقایع در ذهن شخص از مواردی است که به مرور، روان شخص را تسخیر می کند.
طبیعتا چنین افرادی نبایست در محیط هایی قرار گیرند که افکار نومید کننده و مخرب در آن تزریق می شود. از سویی و هر چند سخت است ولی بهتر است و یا به عبارتی چاره ای نیست جز اینکه شخص دید منطقی یا معقولی نسبت به اتفاقات داشته باشد و حداقل از دید صرف منفی و ناامید کننده دوری کند و تا بدانجا که مقدور است در مسیر زندگی قرار گیرد. به این نکته توجه داشته باشیم که همواره در بدترین شرایط، شرایط بدتری نیز می توانست وجود داشته باشد. فراموش نکنیم انس با نزدیکان، دوستان و در کل با مردم به طرز معجزه آسایی در کاهش رنج و تعدیل روانی موثر است. شاید برخی جمله ها کلیشه ای باشند ولی تا شقایق هست زندگی باید کرد و با تکیه بر مهارت هایی، بحران های بزرگ را پشت سر گذاشت.
از جانبی و هر چند انسان ها نیاز دارند در مقاطعی تنها باشند ولی در چنین برهه هایی می بایست از غور کردن بیش از حد افراد در دنیای تنهایی شان پیشگیری و جلوگیری کرد؛ البته این مهم مهارت های خاص خود را می طلبد. در واقع در عین اینکه می بایست به شخص مجال داد تا خلوت کند ولی مراقب او نیز بود. کم و کیف نیاز شخص به تنهایی را نیز اطرافیان و مشاور شخص که شناخت خوبی از او دارند می توانند مدیریت کند. در نهایت اینکه برخی افراد درونیات خود را بروز نمی دهند؛ ضمن اینکه در این موقعیت ها به مواد افیونی و یا سکرآور نیز پناه می برند و چه بسا تاثیرات مخرب این مواد بیش از جنگ باشد. ضمن اینکه حمایت عاطفی و همچنین ترغیب به فعالیت های نشاط آور جزئی، تاثیرات خوبی به همراه خواهد داشت.
