استاد دانشگاه تافت مینویسد: «در نگاه نخست، پیرامون ایران بهنظر میرسد چندین نقطهٔ ورود ارائه میدهد؛ از خلیج فارس و دریای عمان تا مرزهای غربی. اما این همان توهم مرکزی است. همان جغرافیایی که تهاجم را قابل تصور میکند، آن را از نظر راهبردی خودویرانگر نیز میسازد. جغرافیای نظامی ایران نیروهای خارجی را به مجموعهای محدود از گلوگاههای ساحلی، مراکز انرژی و کریدورهای مرزی هدایت میکند که کمتر مسیرهای موفقیتاند و بیشتر محرکهای تشدید گستردهتر. آنچه بهصورت مجموعهای از گزینهها بهنظر میرسد، در…
