روابط ایران و آمریکا دوباره روبه تنش گذاشته؛ تنشی که بعد از جنگ 12 روزه، داغ ترین است. حالا دو طرف با درگیری نظامی، فاصله کمی دارند اما امیدها و تلاش ها برای جلوگیری از برخورد، ادامه دارد. از قطر در جنوب تا ترکیه در شمال غرب و روسیه در شمال.
۲۵۳۹۷ مطلب
روابط ایران و آمریکا دوباره روبه تنش گذاشته؛ تنشی که بعد از جنگ 12 روزه، داغ ترین است. حالا دو طرف با درگیری نظامی، فاصله کمی دارند اما امیدها و تلاش ها برای جلوگیری از برخورد، ادامه دارد. از قطر در جنوب تا ترکیه در شمال غرب و روسیه در شمال.
تا سال ۲۰۲۴، آلمان بزرگترین شریک تجاری ایران در اتحادیه اروپا بود. آلمان ۲۱۲ میلیون یورو کالا از ایران وارد کرد، در حالی که صادرات آن در مجموع ۱.۲۷ میلیارد یورو بود.
«دونالد ترامپ» رئیسجمهور آمریکا شامگاه شنبه با اشاره به اقدامات تنشزای خود علیه ایران ادعا کرد: «ایران با ما گفتوگو میکند و خواهیم دید که آیا میتوانیم کاری انجام دهیم یا خیر. در غیر این صورت خواهیم دید چه اتفاقی میافتد!»
مقایسه تهران با بغداد در سال ۲۰۰۳ گمراهکننده است، زیرا ایران بزرگ تر، پرجمعیت تر و منسجم تر است و از نظر نظامی برای یک رویارویی طولانیمدت آمادهتر خواهد بود.
مشکل اصلی، ابهام راهبردی است. هنوز مشخص نیست هدف نهایی دولت آمریکا چیست، راه خروج قابلاتکا چه شکلی خواهد داشت، و آیا واقعاً میتوان روند تشدید تنش را کنترل کرد یا نه.
بههرحال روز اول اکران فیلمهای موجود در جشنواره، مطابق با برنامهریزی اعلامشده سپری شد. به نظر میرسد که امسال، باید با جشنواره متفاوتی روبهرو باشیم. بههرروی، ممکن است که چالشهای موجود در پیش روی شاهسواری و گروه برگزارکننده جشنواره، با آغاز رسمی جشنواره بیشتر یا کمتر بشوند.
حتمل ترین سناریو، حملات هوایی همراه با ترور شخصیت های مهم خواهد بود. در چنین وضعیتی نیز جنگ طولانی خواهد شد اگر قرار بر مقایسه یا مثالی باشد حدس من این است که با جنگی مثل جنگ آمریکا و ویتنام رو به رو خواهیم بود. این تصور که برخی می گویند آمریکا به محض بمباران تاسیسات نظامی و هسته ای ایران دست بالا را پیدا می کند و جنگ فورا تمام می شود را نیز درست نمی دانم. اتفاقا من فکر می کنم این جنگ، فرسایشی خواهد شد.
در حالی که دولت دوم دونالد ترامپ نخستین سال فعالیت خود را پشت سر گذاشته، مواضع و اقدامات کاخ سفید نشان میدهد واشینگتن بهطور جدی در پی ایجاد نظمی نوین در خاورمیانه و آمریکای لاتین است.
نویسنده استدلال میکند که خاورمیانه وارد مرحلهای تازه شده که در آن رقابت میان دو بلوک «ابراهیمی» به رهبری اسرائیل و امارات و «اسلامی» به رهبری عربستان، آیندهٔ منطقه را شکل میدهد. واگرایی راهبردی ریاض و ابوظبی هستهٔ این بازآرایی است. آمریکا برای حفظ نفوذ خود باید رقابت میان شرکایش را مدیریت و مسیر عادیسازی عربستان–اسرائیل را زنده نگه دارد.
